Kayıtlarım

Her işin bir zorluğu vardır muhakkak… Ama bazı zamanlar vardır ki sinir sisteminizi allak bullak eder.

2006 yılından beri yurt müdürüyüm ve kayıt haftasında yaşadıklarım bir senelik yorgunluğa bedel. Sadece fiziksel olarak değil, insanın gönlünü yoran bir keşmekeş…

Öğrenciler okul kayıtlarını yaptırdıktan sonra aileleriyle kalacakları yer için araştırma yaparlar. Aslında beklenilen budur ki herkes işleyişin böyle olacağını tahmin ediyordur.

Ancak işin içine cemaat yurtlarının faaliyetleri(!) girince gönül yorgunlukları başlıyor. Duyumlarımıza göre öğrenciler kazanır kazanmaz memleketlerinde ziyaretlerine gidiliyor, telefonlar açılıyor ve yalan yanlış bilgiler veriliyormuş.

O kadar acaip şeyler yaşadım ki mücadele etmek adına biz de otogara gidiyor ve öğrencileri karşılıyoruz.  Sırf onlara alternatif olmak adına, başka seçenekleri de değerlendirin demek adına…  Tabi daha önceden kurulan irtibatlarla “A. ablaları, B ablaları” karşılıyor onları. Ne kadar acı! Ailelerin kızlarınıı başkalarının güdümüne, emrine, hizmetine sokması ise toplumumuzun kanayan yarası.

Bir çocuk niye üniversiteye gider, niye yüksek öğremini tamamlar diye sormak ve düşünmek lazım…Kendisini, ailesini ve milletini bir adım öteye taşıyabilmek için. Kendini geliştirip, ortaya yeni şeyler koyabilmek için. Ama toplumumuz ne yapıyor, kendini tekrarlıyor. Daha da kötüsü geriye sarıyor.

Öğrencilerin geldiklerinde yaşadıklarına örnek vermek gerekirse; bu cemaat mensuplarının yardım bile denilemeyecek, örneğin kayıt esnasında öğrencinin yanında durarak iyilik yaptığını düşünmek ve de sonra “Bize minnet borcunuz var! Bizim yurda kayıt yaptırın…” gibi insanları yük altına almak verilebilir. Bu durumun çeşitleri var tabi… Yemek yedirmek, belki yurtlarında misafir etmek…

Diyelim ki her satıcının alıcısı vardır, isteyen oraya gitsin. Ancak bu iş öyle değil. Neredeyse bu promosyonu yüzlerce kişiyle yapıyorlar. Yani yüzler değişiyor, kişiler değişiyor ve yurtları nedense dolmak bilmiyor. Neden mi? Çünkü heryerde evleri var. Öğrencileri 3′er 5′er evlere yerleştiriyorlar. Ablalar, abiler de onların velileri oluyor, sorumlu oluyorlar. Esnaflarımızı da unutmayalım. Onlar da hayır yapmak adına bu öğrencilerin kirasını, gıdasını karşılıyorlar. Neyin karşılığında? Bunu evlat sahibi, kardeş sahibi herkese sorarım. Artık hayrına demeyin lütfen, gerçekçi bakın. Çünkü çocuklarınız o kişilerin işini yapan birisi olacak. Geldiği mevkideki güçlerini ailesi, milleti için değil ona bakan, okutan cemaati için kullanacak. İleride de abilerin, ablaların verdiği referanslarla evlenecek bazen ailelerini bile bir kenara koyacaklardır.

Öyle ki yurtlar artık cemaat yurdu olmadıklarını belirtme ihtiyacı hissediyorlar. Çünkü onları istemeyen öğrenci ve veliler de bulunmakta ve araştırma yapmaktadırlar. Ben de bir veli ile görüşürken “yurdumuz aile işletmesidir. cemaat ile bağlantısı yoktur” demiştim. Beyefendi tepkili bir şekilde “cemaat yurdu olsa ne olacak ki?! Türkiye’de senelerdir cemaatler var bir zararları mı dokunmuş?” diye bana sordu. Ben de “siz öyle düşünüyorsanız öyledir” dedim çünkü başka ne diyeceğimi bilemedim. Zaten  ne desem de farketmezdi. Cemaatler müslümanlığı, iyiliği, yardımseverliği ve gücü temsil etmiyor muydu ülkemizde? Acaba ne zaman milletimizde ahlaklı olmak, dürüst olmak, sevgi dolu olmak, bir gruba değil insanlığa adanmış olmak müslümanlığı temsil edecek?

O yüzden derdim şudur ki, bir öğrenci nereye seçerse şeçsin tercih onun ve ailesinin olsun. Duygusallığı bir yana bırakıp ihtiyaçlarına göre seçimini yapsın ve sadece kendisine, aklına güvensin. Başkalarının ona sağlayacağı imtiyazları, yardımları bir kenara bıraksın. Yardımları devlet eliyle ya da güvenilir kurumlardan alsın. Yardım etmek isteyen vatandaş da bunu resmi kurumlar aracılığla yapsın.

Yaşadıklarımız, gördüklerimiz, duyduklarımız bunlar…Aydınlık gelecekler daha başlamadan körelmesin…